هنر کره اي ها و خارجي ها را در فيلم هايي که مي سازند مي بينيد!

قهرمان داستان را چنان محبوب جلوه مي دهند و رفتار حسنه اش را چنان به نمايش مي گذارند که خاص و عام شيفته اش مي شوند. به گونه اي که تا مدت ها فکر و ذهن جوانان بيننده مشغول نقش اول فيلم ها و سريال هايشان مي شود.

چند شب پيش وقتي که بازيگر نقش اول سريال امپراطور دريا به قتل رسيد، به چهره ي مهماناني که در منزمان مشغول تماشاي اين سريال بودند دقت کردم. همگي غصه دار شدند؛ بغض گلويشان را مي فشرد. بعضي هايشان هم نتوانستند جلوي اشک هايشان را بگيرند. بعد از پايان سريال تمام صحبت هايشان درباره قهرمان اين داستان بود و اينکه چقدر حيف شد که کشته شد.

خلاصه اينکه فعلا تا مدت ها حرف اين قهرمان و دلاوري هايش در ميان جوانان و نوجوانان مطرح خواهد بود.

راستش با خودم فکر کردم چرا ايران اسلامي به اصطلاح شيعه ي ما نمي تواند حتي يک سريال به اين شيوه بسازد؟ به گونه اي که جوانان و نوجوانان را جذب رفتارهاي زيبا و متين بازيگر نقش اول کند.

قهرمانان دين ما که خيلي شجاع تر و دلير تر از قهرمانان غير مسلمان خارجي بوده اند! شجاعت ها و دلاوري هاي مولا و مقتدايمان حضرت علي عليه السلام آنقدر زياد است که قابل وصف نيست.

يعني ما به عنوان شيعه ي ايشان نمي توانيم حتي ذره اي از اين ويژگيهاي حسنه و نيکو را به جوانانمان بشناسانيم؟

يادتان هست چندين سال پيش سريالي درباره زندگي امام علي ساخته شد و خيلي هم تماشاگر داشت؟ عجب سريالي بود! اکثر بيننده ها سريال را به قطام ( دختري که مخالف امام بود ) مي شناختند نه به امامشان. خيلي ها هم شيفته ي رفتارهاي اين دختر شده بودند. فيلم ساختن ما ايراني ها اينگونه است.

وجدانا چند تا از سريال هايي که براي ائمه و پيشوايان دينمان و يارانشان ساخته شده توانسته مثل اين سريال هاي خارجي در دل جوانان جا باز کند و انها را مجذوب قهرمان سريال کند؟

هميشه سريال هاي ايراني که مجذوب جوانان و نوجوانان شده، از دسته اي است که در قالب طنز هر چه رفتار ناشايست و زشت وجود دارد را به نوجوان و جوان ايراني ما مي آموزد. معرفي فرهنگ شيعه به جوانان، در فيلمهاي ايراني ما اينگونه است.

ما فقط حرف مي زنيم و شعار مي دهيم. واقعيت اين است که در عمل هيچ کاري نمي کنيم. واقعيت تلخ است ولي بايد پذيرفت.